Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Δύσκολη η αριθμητική


Πόσες είναι οι φορές που πραγματικά ένιωσες απελπισμένος και έλεγες «μέχρι εδώ… δεν πάει άλλο»; Πόσες φορές ένιωσες την απουσία του Θεού; Πόσες φορές ξεστόμισες με πίκρα «γιατί Θεέ μου, γιατί σε μένα;» Πόσες φορές δείλιασες εμπρός στο φόβο της κοροϊδίας; Πόσες φορές δυσανασχέτησες για την τυχόν ανέχειά σου ή υπέκυψες στον άκρατο υλισμό σου; Πόσες φορές παρασύρθηκες στο βούρκο της «εφήμερης» αμαρτίας; Πόσες; Πόσες; Ειλικρινά κάθισες ποτέ να τις μετρήσεις; Όχι; Τότε τι σόι μετάνοια επιδιώκεις, ποια αγιοσύνη επιζητείς, ποιο παράδεισο ποθείς; Όταν καθίσεις και τις μετρήσεις, αναλογίσου πως κάθε φορά που εσύ απελπιζόσουν με τα μαθήματά σου, κάποιος άλλος προσευχόταν στο Θεό για το δικό του άνθρωπο που μόλις πέθανε. Κάθε φορά που είχες μια δυσκολία και «αισθανόσουν» την απουσία του Θεού, κάποιος άλλος, κλεισμένος σ’ ένα μοναστήρι, μιλούσε στο Θεό για σένα. Κάθε φορά που δείλιαζες μπρος απ’ τον φόβο της κοροϊδίας, κάποιος σύγχρονος άγιος Ευγένιος Ροντιόνωφ αποκεφαλιζόταν με το σταυρό στο στήθος. Κάθε φορά που δυσανασχετούσες για την ανέχειά σου, κάποιο αφρικανάκι ξεψυχούσε διψασμένο βάζοντας το σταυρό του. Κάθε φορά που σε παρέσερνε η αμαρτία, κάποιος δίπλα σου έκλαιε γοερά… Δύσκολη η αριθμητική αλλά ακόμη πιο δύσκολη η ανικανότητα μας να αισθανόμαστε την Αγάπη του Θεού και τη δύναμη που δίνει η πίστη κι αγάπη μας προς Αυτόν!

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Πράξεις αποστόλων Κεφ.2 στ.25-28

Πραγματικά ο Δαβίδ λέει γι' αυτόν:
Βλέπω τον Κύριο πάντοτε μπροστά μου
είναι στα δεξιά μου για να με προστατέψει.
Γι' αυτο χαίρεται η καρδιά μου
και τραγουδάει η γλώσσα μου
κι όταν το σώμα μου πάει στον τάφο,
θα 'χει την ελπίδα συντροφιά.
Γιατί δε θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου
στον άδη, 
ούτε θ' αφήσεις τον άγιο σου
να γνωρίσει την φθορά.
Μου 'δειξες το δρόμο προς τη ζωή.
Θα με γεμίσεις ευφροσύνη,
 όταν θα είμαι κοντά σου.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Οράματα των πιστών νέων. . .

Κοίταξα πίσω μου. Είδα ιστορία. Ένοιωσα τον προορισμό μου.

Κοίταξα γύρω μου. Είδα χάος. Σκέφθηκα ότι χρειάζεται πρόσωπο.

Κοίταξα μπροστά μου. Έιδα δρόμο. Κατάλαβα ότι αξίζει να προσπαθήσω.

Κοίταξα μέσα μου. Είδα πίστη. Ήξερα ότι θα φτάσω σίγουρα στην νίκη!

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης

 
Όχι, όχι είναι κουραστικό. Φθάνουν οι πέντε λέξεις: "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με". Αν προχωρήσεις στην προσευχή, από μόνος σου θα κόψεις και άλλες λέξεις, εξαιτίας της λαχτάρας της ψυχής σου. Θα λες "Ιησού, μου, ελέησον με" ή "Γλυκύτατε Ιησού, ελέησον με". Μπορεί να φθάσεις γεμάτος πόθο, να φωνάζεις μόνο το όνομα: "Ιησού, Ιησού...". Και να αξιωθείς, να ανέβεις κι άλλο, τότε θα μείνεις άφωνος, σαν σε έκσταση, απο τη ζέση της χάριτος, που θα αισθάνεσαι.

Από το θιβέτ στο Άγιον Όρος στο γέροντα Παΐσιο