Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021

Η Γερόντισσα Φιλοθέη Αγιομετεωρίτισσα


Η κατά κόσμον Σοφία, μια από τα επτά τέκνα του Ιερέως Μιχαήλ και της πρεσβυτέρας Ανδρομάχης Κοσβύρα, είδε το φως της ημέρας στις 31 Μαρτίου του 1949 στην κωμόπολη της Καλαμπάκας. Η καταγωγή της οικογενείας της ήταν από την Αγναντιά Τρικάλων αλλά μετέβησαν στην Καλαμπάκα για περισσότερη ασφάλεια επειδή κατ’εκείνο τον καιρό η ευρύτερη περιφέρεια καθώς και όλη η Ελλάδα στέναζαν από τα δεινά του συμμοριτοπόλεμου ο οποίος ήλθε να συμπληρώσει το κακό που επέφερε στην πατρίδα μας ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στον στόχο των γεγονότων τέθηκαν και οι ιερείς με τις οικογένειές τους και έτσι ο πατήρ Μιχαήλ κατοίκησε οικογενειακώς στην Καλαμπάκα.

Ο ευλαβής Ιερεύς αξιώθηκε τιμίου γήρατος, έφθασε 97 ετών όταν στα 2013 τον κάλεσε ο Κύριος κοντά Του. Κατέστη ονομαστός πνευματικός της περιοχής και επί μακράν σειράν ετών διετέλεσε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της περιφέρειας Αγναντιάς που επέβλεπε 6 χωριά.

Η μικρή Σοφία απεφοίτησε του Δημοτικού Σχολείου μόνον. Όμως, το «εν αυτή κατοικούν» Άγιον Πνεύμα, καθοδήγησε τα διαβήματά της στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Σταγιάδων που ιδρύθηκε στην ακμή των χρόνων του Βυζαντίου,κατ’ έτος 1004. Η επιλογή της αυτή, ήταν μονόδρομος. Η ιερατική της οικογένεια, η σεμνότητα και ο συνεσταλμένος χαρακτήρας της, η ευλάβειά της, η αγάπη της για τη Θεία Λειτουργία και τις ακολουθίες την έφεραν στο παλαίφατο ανδρικό μοναστήρι το οποίο μόλις προ ενάμισυ έτους λειτουργούσε ως Γυναικεία Μονή. Ηγουμένη τότε ήταν η εκ Βόλου καταγομένη ευλαβής Γερόντισσα Θεονύμφη Κανταρτζή (+2013) με έξι ακόμη αδελφές στην συνοδεία της. Το μοναστήρι των Σταγιάδων ανήκε στην αρχιερατική περιφέρεια Αγναντιάς και η νεαρή Σοφία με την έγκριση των δικών της έβαλε μετάνοια στην ανατολή του έτους 1970, στις 14 Ιανουαρίου. Μετά την παρέλευση 11 μηνών, στις 7 Νοεμβρίου εκάρη ρασοφόρος μοναχή από τον Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Σεραφείμ, λαβούσα το μοναστικό όνομα Φιλοθέη μαζί με την ευχή να μοιάσει στην αρετή και τα έργα της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας, όπερ και εγένετο στην πορεία της μοναχικής της ζωής.

Στο μοναστήρι παρέμεινε επί 18 χρόνια, εξασκούμενη στην υπακοή και όλες τις αρετές και εργαζόμενη ακατάπαυστα για την ανακαίνιση και την ανάδειξη του ιστορικού μοναστηριού των Σταγιάδων.

Το φθινόπωρο του 1988 ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Αλέξιος ενέκρινε την απόσπαση 8 αδελφών και την εγκατάστασή τους στην Μετεωρική Μονή Ρουσάνου για την αναβίωση του μοναστηριού αυτού το οποίο μετά την κοίμηση της ευλαβούς Γερόντισσας Ευσεβίας από το Καστράκι το 1971, παρέμενε κλειστό και ως εκ τούτου σιγά-σιγά κατέρρεε. Η απόφαση επίσημης μετατροπής της Μονής σε γυναικεία βρήκε βέβαια πολλά εμπόδια, όμως η Μονή επελέγη άνωθεν για κατοικητήριο παρθένων κατά τα νεότερα χρόνια. Έτσι στις 17 Οκτωβρίου του 1988 η αδελφή Φιλοθέη και επτά ακόμη αδελφές οι Διονυσία, Ευνίκη, Βερονίκη, Ειρηναία, Νεκταρία, Θέκλα και Συγκλητική με την εντολή της Ιεράς Μητροπόλεως εγκατεστάθησαν στον ιστορικό βράχο του Ρουσάνου που τιμούσε την Μεταμόρφωση του Κυρίου και την Μεγαλομάρτυρα Βαρβάρα. Ο Μητροπολίτης Αλέξιος συμπαραστάθηκε στην αδελφότητα με ιδιαίτερη αγάπη και φροντίδα ώστε να ευκολυνθεί το κατά δύναμιν η εγκατάστασή τους εκεί και να αρχίσει ήρεμα και ομαλά ο δρόμος της πνευματικής προόδου και ανασυστάσεως της Μονής. Σε διάστημα δύο ετών έκειρε μεγαλόσχημες όλες τις αδελφές. Πρώτη όλων εκάρη η αδελφή Φιλοθέη στις 17 Φεβρουαρίου του ερχόμενου χειμώνα 1989 και αμέσως της ανατέθησαν και τα ηγουμενικά καθήκοντα εφόσον «δια βοής» εψηφίσθη υπό της αδελφότητος ενώπιον του Μητροπολίτου.

Από τότε και επί 32 ολόκληρα χρόνια η Γερόντισσα Φιλοθέη εργάστηκε ακατάπαυστα για την ανακαίνιση του μοναστηριού και την επέκτασή του. Παρέλαβε ένα μοναστήρι που κατέρρεε και με εργατικότητα, οικονομία και χρηστή διαχείριση παρέδωσε ένα αριστούργημα καθόσον και το σαθρό κτίριο αποκαταστάθηκε αλλά και επεκτάθηκε το μοναστήρι σε παρακείμενο βράχο όπου δημιουργήθηκαν νέα κτίρια κελλιών και εργαστηρίων. Ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Σεραφείμ στις 22 Οκτωβρίου 1996 έβαλε τον θεμέλιο λίθο για το έργο αυτό. Όλα αυτά έγιναν με σεβασμό στην μετεωρίτικη παράδοση και την ιστορικότητα του χώρου. Ευπρεπίστηκε ο περιβάλλων χώρος και καλλωπίστηκε με ανθόκηπους.

Ίδρυσε επίσης και εκόσμησε δια καταλλήλων τοιχογραφιών τα παρεκκλήσια του Γενεσίου της Θεοτόκου και της Αγίας Βαρβάρας και δημιούργησε δύο μετόχια με αγροκτήματα. Όλα αυτά τα έργα έγιναν με την ταπείνωσή της και την εργατικότητά της και χάρις στην ακατάβλητη εργασία της αδελφότητος. Παντού ομορφιά, τάξη, καθαριότητα, νοικοκυρωσύνη που προδίδουν τον «διευθύνοντα νούν», δηλαδή την Γερόντισσα.

Επίσης με την σεμνότητα του χαρακτήρος της και την αρετή της, κατέστη πόλος έλξης προς την Μονή. Έτσι, όχι μόνον το έργο της πλαισιώθηκε από ανθρώπους που ενίσχυσαν κάθε της προσπάθεια αλλά κατόρθωσε να αυξήσει την αδελφότητά της με πολλές και καλές αδελφές που αποτελούν σήμερα το μέλλον της Μονής.

Η Γερόντισσα έλαμπε μέσα στην Μονή όχι με τις γνώσεις της, τα μεγάλα της λόγια, την επίδειξη του αξιώματός της αλλά με την αρετή της.

Είχε πάντοτε μια αγαθοήρεμη έκφραση με ένα γλυκύ και ελαφρύ μειδίαμα που «αιχμαλώτιζε» όλες τις ψυχές ακόμη και τις πιο δύσκολες. Αυτό το χαμόγελο δεν ήταν αποτέλεσμα τεχνικής αλλά καρπός της κεκαθαρμένης και αγαπώσης καρδίας της και αντανακλούσε την ειρήνη της ψυχής της. Ήξερε καλά τα όριά της καθώς και τα όρια της κάθε ψυχής πλησίον της. Γι’αυτό και πάνω από όλα ενεργοποιούσε την αγάπη και την προσευχή. Χωρίς αυτές τις δύο αρετές δεν θα μπορούσε το έργο της να στεφθεί με επιτυχία και να στερεωθεί για την επόμενη γενιά.

Καίτοι υστερούσε στην ανθρώπινη γνώση και σοφία, δεν υστερούσε σε φωτισμό αφού πρωτ’απ’όλα διατηρούσε μέσα στην αγνή ψυχή της το πνεύμα της μαθητείας και της υπακοής. Διότι εκείνος που υποτάσσεται σε έναν, υποτάσσεται σε όλους διαφυλάσσοντας την ψυχή του από πολλά. Αυτό απέδειξε η Γερόντισσα πάλιν και πολλάκις. Διετήρησε την υπακοή και την ταπείνωση έναντι της προϊσταμένης της αρχής χωρίς συγκρούσεις και προβλήματα. Οι μακαριστοί Μητροπολίτες Αλέξιος και Σεραφείμ καθώς και ο νύν Θεόκλητος μαρτυρούν γι’αυτό.

Η Γερόντισσα Φιλοθέη ουδέποτε ξέχασε την μητρική της Μονή. Γι’αυτό συμπαραστάθηκε θυγατροπρεπώς στην Γερόντισσά της Θεονύμφη και τις πρώην συνασκήτριές της σε πολλές τους δυσκολίες ενθυμούμενη πάντοτε τις ευλογημένες μέρες της ζωής της που μοιράστηκε μαζί τους.

Στις αποφάσεις των Ηγουμενοσυμβουλίων των Αγιομετεωρίτικων Μονών ήταν πάντοτε εκεί ταπεινή και υπάκουη για να υποστηρίξει με την υπογραφή της τα δίκαια του ιερού χώρου.

Για την ταπείνωσή της έναντι των πνευματικών μαρτυρούν οι ίδιοι. Ο μακαριστός Μητροπολίτης Αλέξιος και ο Γέροντας Ισίδωρος Βαρλααμίτης με χαρά διακονούσαν την Μονή Ρουσάνου στο μυστήριο της εξομολογήσεως. Όταν ο Γέρων Ισίδωρος λόγω γήρατος παραιτήθηκε από πνευματικός της Μονής, η Γερόντισσα απευθύνθηκε στο Άγιον Όρος για τη λύση του θέματος. Την Μονή ανέλαβε πλέον ο Γέρων Εφραίμ, Καθηγούμενος της Αγιορειτικής Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου. Τοιουτοτρόπως θα μπορούσαμε να πούμε ότι δια της Γεροντίσσης Φιλοθέης έγινε η «πολυπόθητος σύζευξις» του αγιομετεωρικού με τον αγιορείτικο μοναχισμό, γεγονός το οποίο συν Θεώ αναμένεται να φέρει αγλαούς καρπούς στην πρόοδο του εν γένει μοναχισμού. Ένας από τους πρώτους καρπούς της σχέσεως αυτής είναι και η έλευση στην Μονή Ρουσάνου του αντιγράφου της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Παραμυθίας στις 28 Ιανουαρίου 2020. Η Γερόντισσα Φιλοθέη με λόγο ταπεινό, υποδέχτηκε την Παναγία και την προσφώνησε αναθέτοντας στην χάρη Της την προστασία της Μονής, της αδελφότητος και των προσκυνητών. Μεταξύ των άλλων είπε:

«…η Παναγία μας είναι εκείνη που σκεπάζει κάτω από το ωμοφόριό της όλο τον κόσμο και ακούει με ευήκοον ούς τους προβληματισμούς, τις ανάγκες και τις αναζητήσεις κάθε πονεμένου ανθρώπου, δίνοντας σαν φιλόστοργη μητέρα την λύση σε κάθε πρόβλημα είτε πνευματικού χαρακτήρα είτε κοινωνικού και εθνικού…

Το ιλαρό και παρηγορητικό βλέμμα της Παναγίας μας και η σοβαρή μορφή του Χριστού μας είμαι σίγουρη πως θα γίνουν αφορμή για την σωτηρία και τον επαναπροσδιορισμό πολλών ψυχών και την ανακούφιση πολλών πονεμένων ανθρώπων…

Σε ένα κόσμο που ο Θεός παραγκωνίζεται ή αναζητείται σε λάθος δρόμους, η χάρη της ιεράς εικόνος θα συγκινήσει και θα κατανύξει πολλές ψυχές και θα γίνει αφορμή για τον επανευαγγελισμό και την σωτηρία τους….»

Η Γερόντισσα μέσα στην Μονή κρατούσε μια επιβλητική μα ταυτόχρονα αφανή παρουσία και καθήλωνε τους πάντες όχι με το φυσικό της παράστημα αλλά με την ιεροπρέπεια που εξέπεμπε και την αρετή της. Με την γλυκειά και κατανυκτική της φωνή κοσμούσε τα αναλογεία της Μονής. Η ψαλτική της απερίτεχνη, ταπεινή, χωρίς κομπασμό προέδιδε την καθαρή της καρδία, θυσιαστήριο και αυτή στην αγάπη του Χριστού. Η αγάπη, η συγχωρητικότητα και η ανεξικακία της είναι κοινός τόπος στα χείλη των πνευματικών της τέκνων. Δεν ήθελε να την διακονούν οι άλλοι ούτε στα μικρά και αυτονόητα. Ως Ηγουμένη δεν δεχόταν το προς το αξίωμά της ξεχωριστό (μερίδα, περιποίηση, δώρο, διακονία).

Η ταπείνωσή της φαινόταν από το γεγονός ότι απέφευγε τους ελέγχους και μάλιστα δημοσίως ως και τις παρατηρήσεις. Έπρεπε να βρει την αδελφή ιδιαιτέρως και σε κατάλληλη μετά την παρέλευση του πειρασμού στιγμή για να πει το οφειλόμενο για την διόρθωσή της. Γι’αυτό και ο πνευματικός της Μονής απεφάνθη: «Είναι μεγάλη αρετή να έχεις το δικαίωμα εκ του αξιώματός σου να ελέγχεις και να παρατηρείς και να το κάνεις μόνο όταν πρέπει». Όταν την προέτρεπαν να επιπλήξει εκείνης χαμογελώντας απαντούσε: «Αν θυμάστε γιατί ήρθατε στο μοναστήρι είναι αρκετό! Εγώ πάντως δεν είμαι ο χωροφύλακάς σας!».Επιπλέον, με καθαρό λογισμό επιτηρούσε την Μονή χωρίς να παρακολουθεί και να υποπτεύεται τις αδελφές.

Η Γερόντισσα διακονούσε την Μονή, διαχειριζόμενη τα αγαθά της για το καλό της αδελφότητος και όποιου αναγκεμένου ζητούσε την βοήθεια του μοναστηριού. Γι’αυτό θα μείνει στην μνήμη όλων για την συμπαράσταση και την φιλανθρωπία της.

Επίσης εργαζόταν για το καλό και την πρόοδο του μοναστηριού όχι για την δική της προβολή αλλά για την δόξα του Θεού χωρίς να δένεται με τίποτα. «Και όλα να χαθούν, και να μου πει η Εκκλησία να φύγω από εδώ, ποτέ δεν δέθηκα με τα υλικά αλλά μόνο με τον Χριστό και έτσι όλα πάλι θα ξαναφτιαχτούν», έλεγε. Και όντως: ο μοναχός είναι εργάτης και διαχειριστής και ουδέποτε ιδιοκτήτης και εξουσιαστής – άλλο ένα γνώρισμα του ταπεινού μοναχού που προσβλέπει μόνο στα ουράνια αγαθά.

Η Γερόντισσα Φιλοθέη διήλθε την ταπεινή της ζωή λατρεύουσα τον Κύριον της δόξης εν προσευχαίς, εν ακολουθίαις, εν λειτουργίαις. Με βάση την συμμετοχή της στην λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας, με απαρέγκλιτη τήρηση της παραδοσιακής μοναχικής τάξεως, με αγόγγυστη και ακούραστη διάθεση εργαζομένη, κατέλειπε στην συνοδεία της «εαυτήν υπογραμμόν ίνα ταις ίχνεσι εκείνης ακολουθήσωσι» [Α’ Πέτρου, β’, 21].

Η ανεξικακία, η επιείκεια, η καλωσύνη, η φιλοξενία, η φιλανθρωπία, η αγάπη της έγιναν οι συνιστώσες της μοναχικής και ηγουμενικής της διακονίας και συνάμα οι παρακαταθήκες της προς την αδελφότητα και τα πνευματικά τέκνα της Μονής.

Από πάσης απόψεως η Γερόντισσα φρόντισε και κατοχύρωσε την Ιερά Μονή. Έτσι με άριστη συνεργασία με τους Επισκόπους, επί Αρχιερατείας Αλεξίου έγινε η μετατροπή της Μονής σε γυναικεία στις 5 Απριλίου 1989. Επί Αρχιερατείας Σεραφείμ έγινε ο επίσημος διορισμός της ως Ηγουμένης στις 23 Φεβρουαρίου 1993 (οπότε παρέλαβε και την ράβδο), η θεμελίωση των νέων κτιρίων στις 22 Οκτωβρίου 1996 και η παράδοση στην Μονή των 40 χειρογράφων κωδίκων της από το κειμηλιαρχείο της Μονής του Αγίου Στεφάνου στις 20 Μαρτίου 2009. Επί Αρχιερατείας Θεοκλήτου εγκρίθηκε ο Εσωτερικός Κανονισμός της Μονής στις 7 Νοεμβρίου 2018 καθώς και η δια ψήφου εκλογή της Γερόντισσας και των Ηγουμενοσυμβούλων Μοναχών Μαξίμης και Σεραφειμίας στις 26 Μαρτίου 2019.

Έχοντας ολοκληρώσει τον κύκλο της επί γης διακονίας της παρέμενε εν προσευχή καθώς εισήλθε στο στάδιον της Τεσσαρακοστής των Αγίων Χριστουγέννων 2020. Δυστυχώς η καρδιά της ετρώθη από τον πόνο του πένθους που ήλθε στην αδελφότητα από την επώδυνο θάνατο της αδελφής Ειρηναίας, που όντας ευαίσθητη με την υγεία της, κατέληξε συνεπεία του φονικού ιού. Αλλά και η Γερόντισσα εδέχθη την παιδαγωγική επίσκεψη της ασθένειας παλεύοντας με τον θανατηφόρο ιό και προσευχομένη έως του τέλους της που ήρθε την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2020, επί τη εορτή της Συλλήψεως της Αγίας Άννης.

Όταν η Γερόντισσα ευρίσκετο κλινήρης στο νοσοκομείο πολλοί προσευχήθηκαν για εκείνην. Ακόμη περισσότεροι προσευχήθηκαν μετά την κοίμησή της αναμιμνησκόμενοι της αγάπης και των ευεργεσιών της προς πάντας. Η γενναία της συνδρομή προς νεοσύστατες Μονές, οικογενειάρχες, περαστικούς, ασθενείς και το γλυκό της χαμόγελο, βοήθησαν και στήριξαν πολλές κατερραγμένες ψυχές.

Η λιτή, απέριττη και κεκλεισμένων των θυρών εξόδιος ακολουθία της δια διαφόρων τρόπων και σημείων ανακούφισε την αδελφότητα. Τώρα πλέον ελεύθερα και χωρίς τοποχρονολογικά εμπόδια επιτηρεί το έργο για το οποίο αναλώθηκε και δέεται γι’αυτό.

Η θανατηφόρος ασθένεια του 21ου αιώνα, μας στέρησε της φυσικής παρουσίας πολλών αγαπημένων προσώπων, αδελφών ρασοφόρων και λαϊκών. Το δώρο της ζωής και το δώρο της υγείας είναι πολύτιμα. Μελετώντας όμως την ζωή των κληρικών και μοναχών που εκοιμήθησαν κατά το διάστημα αυτό, παρατηρούμε ότι όλοι είχαν πληρότητα ζωής και δραστηριότητος και ότι άλλος λίγο, άλλος πολύ είχαν την καλή έξωθεν μαρτυρία καθώς και ευάριθμο κύκλων πνευματικών τέκνων που συνεχίζουν την διακονία τους.

Γι’αυτό τολμούμε να πούμε ότι η ασθένεια πήρε καλούς και εκλεκτούς κληρικούς και μοναχούς και τοιουτοτρόπως εμπλουτίστηκαν το ουράνιο Θυσιαστήριο και η ουράνια Μονή από όπου εύχονται για όλους εμάς τους «περιλειπομένους» [Α’ Θεσ. δ’, 15].

Το παρόν για την κοίμηση της Γερόντισσας Φιλοθέης έδωσαν δια του τύπου η Ιερά Μητρόπολις Σταγών και Μετεώρων, διάφοροι εκπρόσωποι του Κοινοβουλίου, της τοπικής αυτοδιοίκησης και συλλόγων. Όλοι αυτοί είχαν κοινή τοποθέτηση περί της αγίας μορφής, της οσιακής προσωπικότητας της Γερόντισσας και της φιλανθρωπίας της.

Πλέον αυτών όμως η καλύτερη –μακράν- τοποθέτηση δόθηκε στον «επιστολιμαίο εξόδιο χαιρετισμό» που συνέταξε η αδελφότης της Ιεράς Μονής του Αγίου Στεφάνου Μετεώρων συμμετέχοντας εκ βάθους καρδίας στο πένθος της γειτονικής Μονής Ρουσάνου. Δια του χαιρετισμού αυτού εισάγεται ο αναγνώστης στο γνήσιο πνεύμα του μοναχισμού και έρχεται σε επαφή με στοιχεία παλαιότερα παρμένα από τους βίους των αγίων των προερχομένων εκ του μοναχισμού όπως είναι τα στοιχεία από την γραφίδα του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου στον εξόδιο χαιρετισμό της συγχρόνου του Ηγουμένης Ευφροσύνης. Τα στοιχεία αυτά συνδυάζονται και αφορούν κατά πλήρη εφαρμογή την εκλιπούσα Γερόντισσα. Εντύπωση προκαλεί και το συναξαριακό τρίστιχο που συνέθεσε η εμπνευσμένη Αγιοστεφανίτισσα υμνογράφος μοναχή:

«Φιλτάτη Φιλοθέη εκ γης απέπτη

λιπούσα τοις τέκνοις διάγραμμα βίου.

Τη δ’ενάτη προμήτωρ Άννα αμμάν παρέλαβεν».

Μέσα σε τρεις μόλις στίχους δίνονται η ταυτότητα, η συνιστώσα της διακονίας και η θέση της Γερόντισσας της οποίας η ψυχή παρελήφθη από την Αγία Άννα.

«Μακαρία ήν εξελέξω και προσελάβου Κύριε!

Η ψυχή αυτής εν αγαθοίς αυλισθήσεται! [Ψαλμ. κδ’, 13]

Και το μνημόσυνον αυτής εις γενεάν και γενεάν!» [Ψαλμ. ρα’, 13]

Την ευχή της να έχουμε!

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2021

Βαθεία καρδία

"....Τι θα πει η βαθεία καρδία; Το βάθος του ανθρώπου, ο πολύ εσωτερικός άνθρωπος, το οποίο είναι τόσο ωραίο, και γι'αυτό είναι τόσο αναγκαία, όπως λέγαμε την άλλη φορά η εξομολόγηση. Η εξομολόγηση δεν είναι να αποτινάξουμε από τον εαυτό μας ενοχές. Καπνίζω, ξέρω γω διασκεδάζω, εξαρτώμαι από το κινητό, κατηγωρώ, έχω εγωισμό, είμαι λαίμαργος κοκ, εντάξει τα έκανες αυτά, να μην τα κάνεις. Αλλά τι να κάνεις. Είναι να αποκαλυφθεί το μέσα μας. Υπάρχει θησαυρός, που τον έχουμε όλοι μας. Ξέρω ότι γι'αυτό δεν μας μιλάει δυστυχώς, ούτε η Ποιμαντική, σύγχρονη Ποιμαντική, μας μιλάει για ψυχολογίες, μας μιλάει για ηθικές και δεν μας μιλάει γι'αυτό το ωραίο πράγμα. Αυτό το οποίο είναι το αποτύπωμα του Θεού στην ψυχή μας. Είναι αυτό που λέει το κατ'εικόνα Θεού, ότι κρύβει κάποιος μέσα του μια εικόνα, η οποία είναι θεόγραφη, την έχει ζωγραφίσει ο Θεός κι έτσι έρχεται σ'αυτό τον κόσμο και αυτή η εικόνα αποκτά από πάνω, συγκαλείπτεται από κάπνες, από κεριά, από σκόνες και δεν φαίνεται. Αυτό πρέπει να αποκαλυφθεί, πρέπει να φύγει, όπως γίνεται με την συντήρηση των εικόνων. Η συντήρηση του κατ'εικόνα είναι μια καλή εξομολόγηση, όχι ψυχολογικού τύπου, αλλά πνευματικού, συγγνώμη που τα τονίζω αυτά, αλλά γιατί βλέπω και στις συνάξεις που κάνουμε, η τάση μας είναι όλο να μιλάμε για ψυχολογικά πράγματα. Όχι ψυχολογικού τύπου, αλλά να ρθει να αποκαλυφθεί, να μας φανεί, σιγά σιγά, με υπομονή. Και να γνωρίσουμε λίγο έτσι τον εαυτό μας. Επαναλαμβάνω όχι σε ένα ψυχολογικό επίπεδο, ούτε μόνο σε ένα ηθικό επίπεδο, αλλά κυρίως να φανερωθεί λίγο η εικόνα, το χάραγμα του Θεού μέσα στην καρδιά μας. Έχει ο κάθε ένας από μας τέτοιο πράγμα. Ο καθένας μας!..."

Απόσπασμα από ομιλία του Μητρ. Μεσογαίας κ.Νικολάου

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2021

Καλή χρονιά!


Καλή χρονιά αγαπημένοι μου φίλοι!

Σήμερα γιορτάζει ο άγιος Βασίλειος...ήμουν αρκετά μικρή όταν έμαθα πως ο Αη-Βασίλης, όπως τον δείχνει η τηλεόραση δεν υπάρχει, υπάρχει όμως ο άγιος Βασίλειος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας!
Σε σένα λοιπόν άγιε μου Βασίλη, παρακαλώ να μας χαρίσεις και φέτος αγάπη!
Μια αγάπη που να μας κάνει πλήρης σαν αυτή που μας δίδαξε ο Χριστός μας!!
Και να γεμίζει τις καρδιές μας σε κάθε όμορφη και δύσκολη στιγμή :)

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2020

Απολογισμός της χρονιάς!

 


Μια ιδιαίτερη ομολογουμένως χρονιά για όλους!

Οι τελευταίοι μήνες ήταν αρκετά δύσκολοι για μένα, έχασα πολλά αγαπημένα πρόσωπα (για την ακρίβεια 6)....ξαφνικά! Το σοκ ήταν μεγάλο...ο ιός χτύπησε και έφυγε έτσι ξαφνικά, όπως ήρθε....

Ο χρόνος μπορεί να τελειώνει και να ήταν αρκετά δύσκολος, όμως είχε και ευχάριστες στιγμές και σ'αυτές θέλω πάντα να επικεντρώνομαι...

Ξεκίνησε λοιπόν με μια βάφτιση....

Παγιδεύτηκε σε μια καραντίνα....

Και σε λίγο καιρό θα μας φέρει μια ακόμη ψυχούλα κοντά μας, σε αντιστάθμισμα μ'αυτές που πήρε... για να μας φτιάχουν την διάθεση και να μας θυμίζουν να χαμογελάμε :)

Μέσα σ'αυτή την χρονιά υπήρξαν πολλές αλλαγές...ακόμη και αλλαγή πόλης, μετακομίσαμε σε μια πολύ όμορφη πόλη που διαθέτει θάλασσα...ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα!!!

Η οικογένεια μου αυξάνεται και παραμένει ευτυχισμένη και χαρούμενη!! Δόξα τον Θεό!

Οι φίλοι παραμένουν δίπλα μας, αν και βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά...μου λείπουν πολύ, αλλά να ναι καλά η τεχνολογία...(έχει και τα καλά της)

Οι ασχολίες αλλάζουν, μα πάντοτε έχουν ενδιαφέρον, αν και η αλήθεια είναι πως μου λείπουν λιγάκι και οι παλιές...
....μια απ'αυτές ήταν και το blog γι'αυτό και με βλέπετε τελευταία να ξαναγυρνώ εδώ, όσο και όπως μπορώ ;)

Κι όλα αποκτούν την δική τους ρουτίνα...

Η ευχή μου για το νέο έτος είναι πως ο χρόνος περνάει, γι'αυτό να φροντίζουμε να φτιάχνουμε όμορφες αναμνήσεις γιατί αυτές θα μας συντροφεύουν πάντοτε ❤

Καλή κι ευλογημένη χρονιά σε όλους!

Χριστός ετέχθη!

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2020

Ένα διαφορετικό κέντημα...


 Ένας πρωτοπρεσβύτερος, ο Καλλίνικος, που ήταν στην Αγγλία λέει "ο Θεός κεντάει ένα ατίμητο γεργέφι", δηλαδή ένα χαλί. Αυτός το κεντάει από πάνω, εμείς βλέπουμε τις κλωστές από κάτω, δε μπορούμε να δούμε το κέντημα. Όταν θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία, τότε θα δούμε το κέντημα και θα καταλάβουμε, για ποιον λόγο έστειλε την ασθένεια και όλα τα άλλα. Κεντάει λέει "ατίμητο γεργέφι", έτσι το είπε στην δημοτική. Κεντάει το ύφασμα με πολύ επιμέλεια και σοφία, εμείς βλέπουμε από κάτω τις κλωστές, που δεν βγάζει νόημα με τις κλωστές. Θα ρθει λέει η άλλη ζωή και θα καταλάβουμε για ποιον λόγο έστειλε ο Θεός και τον ιό αυτόν τον φονευτή. Ανέχθηκε, γιατί το θέλημα του Θεού είναι διπλό, κατ'ευδοκίαν και κατά παραχώρησην. Για ποιον λόγο ανέχθηκε την ασθένεια αυτή να βασανίζει τόσο πολύ τους ανθρώπους και να τους φτάνει στην αγανάκτηση.

απόσπασμα από ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτη Εδέσσης κ. Ιωήλ
"Η Εκκλησιαστική άγνοια"

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2020

Απώλειες...


 Όλα είναι στιγμές...
Μέσα σε μια βδομάδα, έχασα τρία αγαπημένα πρόσωπα...
Θα μου λείψουν και θα τους θυμάμαι πάντοτε με αγάπη!!
Δόξα τον Θεό, έχω πολλές όμορφες στιγμές να θυμάμαι μαζί τους...
Αναμνήσεις που δύσκολα κάποιος μπορεί να μου τις πάρει...
Βιώματα που με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα...
Στιγμές απίστευτου γέλιου και χαράς...
Σας ευχαριστώ και σας αγαπώ, ακόμη κι αν δεν είστε πια κοντά μου ❤
Καλό παράδεισο!

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2020

Αυτό είναι νίκη!

"Όταν είσαι λησμονημένος ή παραμελημένος ή σκοπίμως εκμηδενισμένος κι από μέσα σου μειδιάς και τότε είσαι υπερήφανος για την ύβρη και την περιφρόνηση, αυτό είναι νίκη.
Όταν η καλοσύνη σου κακολογείτε, όταν οι επιθυμίες σου πολεμούνται, η καλαισθησία σου προσβάλλεται, όταν οι γνώμες σου γελοιοποιούνται, εσύ τα δέχεσαι όλα αυτά με σιγή υπομονής και αγάπης, αυτό είναι νίκη.
Όταν είσαι ευχαριστημένος με οποιαδήποτε τροφή, με οποιοδήποτε ένδυμα, οποιοδήποτε κλίμα, με οποιαδήποτε συναναστροφή, με οποιαδήποτε μοναξιά, με οποιαδήποτε διακοπή, αυτό είναι νίκη.
Όταν υπομένεις κάθε αταξία, κάθε ανωμαλία, κάθε απροσεξία σε χρόνο και τόπο και κάθε ενόχληση, κι αυτό είναι νίκη.
Όταν ποτέ δεν αρέσκεσαι να περιαυτολογείς ή να απαριθμείς τα δικά σου καλά έργα ή να επιδιώκεις επιμόνος επαίνους, όταν δύνασαι αληθώς να αρέσκεσαι να είσαι άγνωστος, αυτό είναι νίκη.
Όταν μπορείς να αντιμετωπίζεις την κενή ανοησία, τον παραλογισμό, την διανοητική αναισθησία, αυτό είναι νίκη.
Όταν υπομένεις όλα αυτά όπως ο Ιησούς, αυτό είναι νίκη."

απόσπασμα από το ημερολόγιο του βασιλιά Γεωργίου Β' 
από ομιλία του Μητροπολίτη Μεσογαίας

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2020

Και πάλι μέσα....

 

Λίγες μέρες πριν έκανα μια απόδραση από την καθημερινότητα..
...θυμήθηκα τις παλιές μου βόλτες,
απολαμβάνοντας τον ήλιο,
ξεχνόντας για λίγο τα πρέπει..
Ήταν ωραία και ήταν ότι χρειαζόμουν
μιας και πάλι μας κλείσαν μέσα ;)

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2020

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι!


Για τις δύσκολες στιγμές που νιώθεις να πνίγεσαι...
να θυμάσαι πως πάντα μπορείς να φτιάξεις το δικό σου παραμύθι
να μπεις μέσα και να ζήσεις για πάντα ευτυχισμένη ;)

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2020

Σούρουπο

 


Μαγικά χρώματα γέμισαν και πάλι τον ουρονό...
Κάθε βράδυ ο ουρανός μεταμορφώνεται στον καλύτερο πίνακα ζωγραφικής της ημέρας!
Κι όμως εμείς δεν έχουμε πάντοτε την δυνατότητα να τον απολαύσουμε....
Χθες είχα αυτή την ευκαιρία,
χρώματα μαγικά γέμισαν και πάλι τον ουρανό,
κι εγώ ήμουν εκεί με όμορφη παρέα για να τον απολαύσω...
Το παρελθόν, έδεσε απόλυτα με το παρόν
και μου άφησε υπέροχες αναμνήσεις για το μέλλον!

Σας φιλώ γλυκά και σας εύχομαι κάθε μέρα να απολαμβάνετε λιγάκι ουρανό!
Έχει θεραπευτικές ιδιότητες ;)

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2020

"Ριζοτόμος" και όχι "εκριζώνων"


"....Διαβάστε τώρα τον κανόνα του προφήτου Ελισαίου.
Αρχίστε από την τέταρτη ωδή.
"Ριζοτόμον ανέδειξε
πάσης σε κακίας Πνεύμα το Άγιον,
φυτοκόμον, Ελισαίε,
δε αρετής απάσης, παμμακάριστε."
"Ριζοτόμον". "Ριζοτόμος" και όχι "εκριζώνων". Δηλαδή αυτός που κόβει τη ρίζα της κακίας. Δεν μπορείς να ξεριζώσεις το κακό τελείως. Μόνο το κόβεις, κόβεις τη ρίζα, αλλά κάτι μένει. Μένει ο παλαιός άνθρωπος, αλλά δεν ενεργεί, ενεργεί η θεία χάρις, το Πνεύμα το Άγιον, και ο άνθρωπος ζει και κινείται εν Αγίω Πνεύματι. Αλλα αν παρουσιαστεί αμέλεια, τότε η ρίζα της κακίας αναπτύσσεται και η ζωή του μετατρέπεται πάλι και χάνει τα δώρα της χάριτος. ...."
Βίος και Λόγοι
αγ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2020

Η αγωγή των παιδιών αρχίζει από την ώρα της συλλήψεως τους!

Η μητέρα να προσφέρει στο παιδί της το χάδι της προσευχής - Άγιος Πορφύριος  - Λόγοι Χάριτος

"Η αγωγή των παιδιών αρχίζει από την ώρα της συλλήψεως τους. Το έμβρυο ακούει κι αισθάνεται μέσα στην κοιλιά της μητέρα του. Ναι, ακούει και βλέπει με τα μάτια της μητέρας. Αντιλαμβάνεται τις κινήσεις και τα συναισθήματα της, παρόλο που ο νους του δεν έχει αναπτυχθει. Σκοτεινιάζει το πρόσωπο της μάνας, σκοτεινιάζει κι αυτό. Νευριάζει η μάνα, νευριάζει κι αυτό. Ό,τι αισθάνεται η μητέρα, λυπη, πόνο, φόβο, άγχος, κλπ, τα ζει κι αυτό. Αν η μάνα δεν το θέλει το έμβρυο, αν δεν το αγαπάει, αυτό το αισθάνεται και δημιουργούνται τραύματα στην ψυχούλα του, που το συνοδεύουν σ'όλη του τη ζωή. Το αντίθετο συμβαίνει με τα άγια συναισθήματα της μάνας. Όταν έχει χαρά, ειρήνη, αγάπη στο έμβρυο, τα μεταδίδει σε αυτό μυστικά, όπως συμβαίνει με τα γεννημένα παιδιά. 
Γι αυτό πρέπει η μητέρα να προσεύχεται πολύ κατά την περίοδο της κυήσεως και να αγαπάει το έμβρυο, να χαϊδεύει την κοιλιά της, να διαβάζει ψαλμούς, να ψάλλει τροπάρια, να ζει ζωή αγία. Αυτό είναι και δική της ωφέλεια αλλά κάνει θυσίες και για χάρη του εμβρύου, για να γίνει και το παιδί πιο άγιο, ν'αποκτήσει απ'την αρχή άγιες καταβολές. Είδατε πόσο λεπτό πράγμα είναι για την γυναίκα να κυοφορεί παιδί; Πόσο πολύ την τίμησε ο Θεός που την αξίωσε να γίνει μητέρα; Από την στιγμή που φέρει μέσα της το συλληφθέν έμβρυο, έχει μια δεύτερη ζωή. Πόσο ευθύνη και πόση τιμή!"

Πηγή: Βίος και Λόγοι
αγ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου