Όρια

Μέσα σε ένα βραδινό περίπατο με σκέψεις πολλές και μπερδεμένες

αναζητώ τα όρια που θα με επαναφέρουν.
Σκέφτομαι και ζυγίζω την μέρα μου, την πίεση, το άγχος, τα χαμόγελα...
Νιώθω πως έχω αρχίσει να γίνομαι κακός άνθρωπος...

Κοιτάζω γύρω μου κι αφήνω το παρελθόν να μου συμπαρασταθεί.

Αναπωλώ τα ξέγνοιαστα φοιτητικά μου χρόνια και τα συγκρίνω με τον τρελό ρυθμό της καθημερινότητας μου. Σκέφτομαι πόσο αχάριστη ήμουν που δεν εκτιμούσα τον τόσο ελεύθερο χρόνο κι απ'την άλλη μήπως τώρα κάνω το ίδιο...Γκρινιάζω τόσο πολύ που δεν μ'αντέχω..

Και τότε σταματώ και κοιτώ ξανά γύρω μου.

Είναι τόσο ωραία αυτή η πόλη...έχω τόσο καιρό να βγω μια βόλτα

Είναι τόσο όμορφη αυτή η βραδινή ησυχία μέσα στην βουή της πόλης και στον χαμό της μέρας!

Ευχή από καρδιάς να αποκτήσω ένα σπίτι δίπλα στην θάλασσα, να μπορώ να την βλέπω και και να την μοιρίζω, να τις αφήνω όλες μου τις έγνοιες και να προσεύχομαι στον ξάστερο ουρανό της...

Παίρνω μια βαθιά ανάσα, αφήνω τα προβλήματα να προσπεράσουν, βρίσκω την ηρεμία μου και επιστρέφω σπίτι!
Αύριο θα είναι μια καινούρια μέρα :)

Έχει ο Θεός.................κι εμείς σαν παιδιά Του!