Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Μια αναζήτηση...

Κλαίγοντας πάντοτε, βγήκα στην αναζήτηση Σου, Άγνωστε. Συντετριμμένος από τη θλίψη και από την κατάνυξη, απολησμόνησα εντελώς τον εαυτό μου και όλο τον κόσμο κι όσα βρίσκονται στον κόσμο, μη διατηρώντας στο πνεύμα μου τίποτα απ' ότι είναι αισθητό. Τότε φανερώθηκες Εσύ, Αόρατε, Άπιαστε, Ανέγγιχτε. Αισθάνθηκα πως μου καθαρίζεις το νου, πως μου ανοίγεις τα μάτια της ψυχής μου, πως μου επέτρεψες να θαυμάσω πιο τέλεια τη δόξα σου και πως Συ ο ίδιος μεγαλώνεις μέσα στο φως....Αστραποβολόντας πέρα από κάθε μέτρο και φαινότανε σα να μου παρουσιαζόσουνα ολόκληρος, στο κάθετι, σε μένα που έβλεπα καθαρά. Τόλμησα τότε να σε ρωτήσω λέγοντας: "Ποιος είσαι, Κύριε; Πότε για πρώτη φορά με καταξίωσες εμένα τον άθλιο αμαρτωλό, ν'ακούσω τη γλύκα της φωνής Σου;" Μου μίλησες με τέτοια τρυφερότητα, που ρίγησα και καταγοητεύτηκα. Αναρωτιώμουν πως και γιατί ευεργετήθηκα με τις χάριτες Σου. Μου είπες: "Είμαι ο Θεός, που έγινα άνθρωπος για την αγάπη σου. Κι επειδή με πόθησες και μ'αναζήτησες μ'όλη σου την ψυχή, τώρα θα 'σαι αδελφός μου, φίλος μου, συγκληρονόμος της δόξας μου". Μου το 'πες και σώπασες. Έπειτα; Αργά απομακρύνθηκες από μένα, λατρευτέ μου και γλυκέ μου Δάσκαλε, Κύριε Ιησού Χριστέ μου.

Αποσπάσματα (σε ελεύθερη απόδοση) από τη Δεύτερη Ευχαριστία προς το Θεό,
στη Φιλοκαλία 19Α, Πατερικές εκδόσεις "Γρηγόριος ο Παλαμάς",
Θεσσαλονίκη 1983, σσ.580-586

4 σχόλια:

Σχολίασε κι εσύ. . .ότι νομίζεις πως αξίζει!